O ασθενής αυτός (άνδρας, 64 ετών, συνταξιούχος) παρουσιάστηκε στα επείγοντα του νοσοκομείου με πόνο στο στήθος, αιφνίδιας έναρξης, που συνοδεύτηκε από πόνο στην κορυφή της δεξιάς ωμοπλάτης, χωρίς ναυτία ή έμετο ή μεταβολές των κενώσεών του. Ο πόνος ήταν σταθερός και έβαινε επιδεινούμενος, ενώ τα νιτρώδη δεν πρόσφεραν ανακούφιση. Ήταν απύρετος, με φυσιολογική καρδιακή συχνότητα, δίχως αλλαγές στο ΗΚΓ και κφ ΑΠ. Ανέφερε στο ιστορικό βήχα και κίτρινα πτύελα. Στο ατομικό ιστορικό αναφέρει αντίστοιχο επεισόδιο πόνου, 20 χρόνια πριν, το οποίο αποδώθηκε σε κρίση πανικού. Κατά την κλινική εξέταση, στις βάσεις των πνευμόνων ήταν ακουστοί τρίζοντες ενώ στην αριστερή βάση υπήρχε μείωση του αναπνευστικού ψιθυρίσματος. Η κοιλία ήταν μαλθακή δίχως ευαισθησία. Εκτός από ουδετεροφιλία τα υπόλοιπα αιματολογικά αποτελέσματα ήταν φυσιολογικά, των καρδιακών ενζύμων συμπεριλαμβανουμένων. Πραγματοποιήθηκαν ακτινογραφία θώρακος (σε όρθια θέση) και κοιλίας δίχως την ανάδειξη κάποιας παθολογικής διεργασίας πλην πιθανών σκιάσεων στις βάσεις των πνευμόνων άμφω ( η ακτινογραφία θώρακος δεν ήταν καλή ποιοτικά καθώς ο ασθενής δεν είχε πάρει καλή αναπνοή). Τελικά, αντιμετωπίστηκε ως πνευμονία της κοινότητας και εισήχθει για παρακολούθηση.
Την επόμενη ημέρα άρχισε να διαμαρτύρεται για οξύ πόνο στο επιγάστριο, ενώ έριξε την πίεση του, εμφάνισε ταχυκαρδία, υπέρπνοια και κατά την ψηλάφηση της κοιλίας βρέθηκε αναπηδώσα ευαισθησία και σύσπαση των κοιλιακών μυών. Από τα αιματολογικά το νέο στοιχείο ήταν η σχετική αύξηση της αμυλάσης (~230).
Πραγματοποιήθηκε αξονική τομογραφία κοιλίας η οποία ανέδειξε την παραπάνω παθολογία ενώ ο άρρωστος οδηγήθηκε στο χειρουργείο με τη διάγνωση της περιτονίτιδας μετά από διάτρηση πεπτικού έλκους.
